بیرون

 

به نام روشنایی

 شعری برای فردا

- به فکر پسندیدن احساسی نیست که می آید-

 فردا اگر ساعتی هم از کسی نداشته باشد

 ودور مانده از خودش

 لانه ی پرنده ای در انتظار

 وتمام انعکاس نور ها - اگر بر روی شما نپاشد حتی –

 و این همه قدم قدم آرام 

          فرداها توی کودکی حتما

          با دویدن راه رفتن یاد گرفته

          نیمه شب

          چراغ اتاقت خاموش بشود

          یا خوابیده ای یا فرداست

          و درتو انگار هیچ چیز به بعد نمی رود

          زندگی همان ساعت که « ادامه دارد » را ادامه می دهد

          پر از رنگ چشم ها

          و به راه خودش است

          دست به جیب و بی هیچ تداخلی از درون تو

          سپاهی از خیابان پیروز از رویت عبور می کند

          وتنها غباری هست

          با مکثی کوتاه در

         زمانی برای استراحت.

 زمستان 86 امین علیزاده