بیرون

 

به نام روشنایی

 شعری برای فردا

- به فکر پسندیدن احساسی نیست که می آید-

 فردا اگر ساعتی هم از کسی نداشته باشد

 ودور مانده از خودش

 لانه ی پرنده ای در انتظار

 وتمام انعکاس نور ها - اگر بر روی شما نپاشد حتی –

 و این همه قدم قدم آرام 

          فرداها توی کودکی حتما

          با دویدن راه رفتن یاد گرفته

          نیمه شب

          چراغ اتاقت خاموش بشود

          یا خوابیده ای یا فرداست

          و درتو انگار هیچ چیز به بعد نمی رود

          زندگی همان ساعت که « ادامه دارد » را ادامه می دهد

          پر از رنگ چشم ها

          و به راه خودش است

          دست به جیب و بی هیچ تداخلی از درون تو

          سپاهی از خیابان پیروز از رویت عبور می کند

          وتنها غباری هست

          با مکثی کوتاه در

         زمانی برای استراحت.

 زمستان 86 امین علیزاده  

(( من در داستانها زندگی میکنم ،در رویاهای برجسته آدمها ،پیش از آنکه روز به خیابان برگردد.))

 

 به نام خدا

 

"شب نشین ها"

داستانی از مهناز دوستدار

دانشجوی سال آخر کارشناسی فیزیک و عضو انجمن داستان اداره ارشاد رشت

این سومین بار است که چراغ زرد می شود وشاید دهمین بار است که به سمت چپ خیابان نگاه می کنم . یک زانتیای نقره ای بین بقیه ماشین ها بیشتر به چشم می آیدو آرام آرام سرعتش را کم می کند تا پشت چراغ قرمز بایستد. آفتاب داغ ظهر فرق سرم را آتش می زند. گره ی روسری ام شل شده و حوصله سفت کردنش را ندارم. آن طرف خیابان اکبر دست به کمر ایستاده واز همین فاصله می توانم تشخیص بدهم که چقدر کلافه است. چراغ قرمز می شود ومن جمله ای را که از صبح توی سرم پیچیده زیر لب زمزمه می کنم :"دنیا چرا اینجوری می شه؟!"

 

تابلو

(( بکوشید تا از در تنگ داخل شوید ))

                                             انجیل لوقا- سوره 13 آیه 24

به نام روشنایی

 

یک خط ممتد               همه جنگل است توی تابلو

همه رنگ است در همه پرنده پریده ازصدا

                                           دهان من باز

                                           حرف هام در اشکال مبهمی برای خودم هم نگفته اند

                                           -هوا در من هست

جمبنده و سیال و همانطور خودش 

اتفاقی از سینه ام عبور نکرده

تابلو نشانش بدهد ابر

اهلی است –

دل تابلو    آن بالای درخت و این پائین من

               هرچقدر هم که نور نباشد.



صدا اگر باقی ماندنی داشته باشد، ترس است

نباید از همه چیز عبور کند

نه از تابلو با دهان باز من

روی پل رنگ ها شده موج

بی یک خط صدا

بیرون یا توی تابلو که بیرونم کرده

                                             از رنگش

ماتم گرفتم از این عریانی که بیرون می خواهد

رنگ های آخر در را سر پا کرده اند

بی سنگریزه ی این بیرون برای صدا کردن دری که معنایم کرده بود

 بیرونش یا هر کجا اگر عبورم را بخواهد

-         بیرونم اما –

این جا تمام شدن مرکب خود کار و هرجای تابلو  تمام شدن رنگ برای آب و تشنگی .

 



پیچیده در من

صورتکم در تابلو پشت کرده

پاهایم با من که فاصله را به خودم بر گردانم

آنجا آنطرف پشت تابلو

واینجا که هرچه دورتر می شوم هست 

تهاجمی از رنگ و چشمهام ، نزدیکتر ،زل زده به من

آن بالای مد و این پائین نقطه تنها جمله هام را تنگ کرده

-         چهار سمت تابلو را به هر طرف بیشتر

و می دانم در را برایم 

اگر باز بشود .

بیست و هشتمین روزهشتمین ماه هزارو سیصدو هشتاد و شش

رشت . مجتمع خاتم الانبیا،اتاق انجمن داستان ، امین علیزاده