داستانی از نسرین موسی پور

بسمه تعالی

باران که می بارید اتفاق افتاد

به آرامش خودم فکر می کنم به همه سال های تنهاییم واینکه تو می گویی که دلت بچه نمی خواهد ،اما من می خواهم از تو بچه داشته باشم تا وقتی نگاهش می کنم بشود تو ، انگاری دوباره بچه شده باشی ،شبیه همان روزهایی که زیر باران بازی می کردیم،موهای خیس ات را می دادی پشت گوشت و صدایم مزدی ،من بدجنسی می کردم و می رفتم پشت درخت هزار ساله قایم می شدم تا حسابی خیس بشوی و موهای خیس ات را بدهی پشت گوشت و با آن یک لا پیراهن سفید که یک عالمه پروانه داشت بیفتی به چکه کردن،بعد من صدایت می زدم و می دویدی توی بغلم و همان جا می نشستیم

آنقدر ها هم آسوده نیستیم

به نام روشنایی

 

ما را بمباران نکنید

ما را بمباران نکنید

این ما نیستیم که لیوان هامان را با لیوان هامان عوض می کنیم

این ما نستیم که به صدای تکرار شونده آژیر های خطر فکر کنیم

ما را بمباران نکنید

                      - حتی بمباران هم دیگر نجاتمان نمی دهد -

ما فکر نمی کنیم که می توانیم یا نمی توانیم

همه به اندازه خودمان

 با سکه های خودمان صدقه داده ایم

و آرزو کرده ایم

 روز دیگری را هم

                       ببینیم

ما را بمباران نکنید

ما آنچنان خیابانی را تمام کرده ایم

تا با خیابانی دیگر شروع کنیم

ما آنچنان به زندگی شهری خو کرده ایم

که روستاهامان را هم

                           شهری کرده ایم

ما حتی در اوراق ادبیات قدیم تا جدید هم

چیزی به عنوان (( تو ))

                             پیدا نکرده ایم

ما را بمباران نکنید

ما در حال ترس از جانمان

                              به مقدسات هم قصم خورده ایم

ما را بمباران نکنید

و از اینکه قصم خورده ایم هم نتر سانید

ما حتی جای پارکمان را با هم عوض نمی کنیم

ما را بمباران نکنید

وبه این فکر نکنید

که بازی لبهامان از تعجب  بیهوده گی مردنمان

به شکل لبخندی از تصور شما

                                   صادر می شود

ما تهاجم قدم های خودمان هستیم

و می دانیم که تنها رفتن نجاتمان می دهد

ما انسجام چند حرف تکه پاره شده ایم

و در خودمان آنچنان به خودمان فرو رفته ایم

                                                 که از خودمان دیگر به بیرون پرتاب شدنی نیستیم

انشعابی که شما درما می خواهید

ربطی به پیوسته گی ما ندارد

ما حتی سفره های شاممان را هم به قائده پهن نمی کنیم

وبه قائده لبخندی

                    بیش از آنچیزی که اتنظار از ما می رود به کسی نمی زنیم

ما را بمباران نکنید

ما لباس هایی با جیب های به روز می پوشیم

تا تفکرات قدیممان در آنها جا نشود

وبه اندازه برای عصر خودمان زیادی باشیم

ما را زیادتر از این

 برای خودمان بزرگ نکنید

ما حتی به نابود شدن برای بزرگ جلوه کردنمان هم فکر نمی کنیم

ما را بمباران نکنید

تا بتوانیم خودمان را به حکم اوراق های قرضه

به بانک های شما بسپاریم

تا نجاتمان را از حساب خودمان

                                            به حساب خودمان واریز کنید

ما اسیر چیزی که باید باشیم نیستیم

وآنچنان

به خودمان هم فکر نمی کنیم

چند ساعت دیگر  بمباران دیگری

                                         شروع می شود

                                         وشما حتی در پس ابر ها هم

                                          با هواپیماها

                                          یا موشک های زمین به زمین

                                          یا هوا به زمین

                                          یا هوا به هوا

                                          یا هوای شما

                                          یا هوای ما                            

                                           چه کسی می تواند هوا ها را بدزدد

                                          و چه کسی آن ها را از آن ها نجات بدهد

                                          - آیا من تقسیم بی مجادله خودم

                                           برخودم نیستم ؟-

ما را بمباران نکنید

ترفندی  بیش از اینکه صدایی از میان صدای ما بلند بشود

و یا اینکه صدایی از میان شما

                                        برصدای ما غلبه کند

                                        حتی بیش از اینکه در حال حرف زدنیم

                                       از هراسمان کم نمی کند

                                       ما را بمباران نکنید

                              

                                                                        دی ماه 85 رشت

 

برای میلاد پشتیوان

به نام روشنایی

 

((سفر با سال ما تمام می شود))

با زنگی که شنیده ایم

صدایی بی برگشت

چه ترانه ای را

چه کسی می خواند که سفرش را به پایان رسانده

                                                                 واز اعماقش

                                                                 مانند نوری در تاریکی دورمی شود

                                                                  شاید ترانه ی برای دوستی در دور

صدای رفتن آغاز آنها می شود

ردیف به ردیف

چه چیزی را زمزمه می کنند؟

آنها را در لحظه ی خندانی به پایان می رسانم

 صف کشیده اند

 دارند ادامه اشان را از یکی بودن نجات می دهند     

وقطار در امتداد یکی نبودن ریلی به ایستگاه می رسد

من انکار می کنم

پیرامونم قدمی از من نیست

از انگار خودش متراکم است

تراکمی از سایه ها و سد شدن ها

با چه کسی از انتظار م حرف می زنم – کسی که به انتظار من نیست ؟-

چشمانم را می بندم و ایستگاه توده می شود

توده ای که در حد میان تمام شدن و

                                                      امکان

                                                      ورم کرده.

این شکل

حمایت من از تداومی که نخواهم داشت نیست

تنها دارم از تمایل دوری حرف می زنم

صدا ها درمن به سوت قطار می رسند

قطاری در ساعت من بی سوزنبانی پیر از سفر عقب افتاده

برای دوباره نفس تازه می کند

پا ها یکی یکی قدم زدن می شوند

سوزنبان سوار شده

-  مسیر جدیدی نیست-

و صدای سوت در دوری باز از رسیدن ما فریاد می زند (( سفر با سال ما تمام می شود ))

پنج پاره

پنج پاره  اسم مجموعه شعر دسته جمعیه چندتا از شاعر های جوون رشته

ماهیار مسلم این مجموعه رو جمع کرده با آثار ی از خودش / بهار بیگ محمدی /رخساره ژاله/ زهرا روشن قنبری / آیدا همرنگ

کتاب و نشر فرهنگ ایلیااز مجموعه شعر معاصر خودش شماره۳۴به قیمت ۱۳۰۰تومن بیرون داده

دوست های ادبیاتی میتونن کتاب و از کتابفروشی بدر تو خیابون مطهری رشت تهیه کنن

یک پیاله آفتاب

من

در به در یک پیاله آفتابم

تا یخبندان رنج را

ذوب کنم .

این خبر دهی نه به رد نه به قبول اشعار و شعرای این مجموعه است

تنها مسئولیتی از سر دوستی که بد یا خوب به جا آوردم

در نهایت آرزوی کارهای بهتری برای تمام این دوستان دارم.

(( پابه پا شدم )) شعری از امین علیزاده

به نام روشنایی

نمی دانم چطور شد

در خیابانی تنها ایستاده بودم

درخت ها هم شکل عبور پیاده روها را در سا یه اشان

                                                                               هضم می کردند .

 در سایه درختی ایستاده بودم

وبه شکل عجیب تنهایی ام نگاه می کردم

درست چها ر دست و پایی که دورتر لز من بود، تصویری محو ،ابلق،

                                                                                                 شکلی عجیب تر از هر چیزی،

                                                                                                 نمی دانم  چیزی باید باشد؟

                                                                                                -   که من درآن سرگردان از سرگیجه ای پراز هوا

                                                                                                                                                          پابه پا شدم-

حسی زیبا تر از  (( نمی دانم آیا معنایی هم وجود دارد ؟))

                                                                        در اطراف ایستادنم نیست

                                                                        باید ناگهان به فریاد آمده باشم

                                                                        و با صدایی مرتعش

                                                                        از عبورهای اطراف تنهایی ام خواسته باشم

                                                                        نمی دانم چه چیزی را

                                                                       -پابه پا شدم –

نمی دانم چطور شد

 باید در جیبم

دوران های بسیاری را گم کرده باشم

در جیبی که دست به جیب در برابرش

                                                        -پابه پا شدم-

نمی دانم چیزی باید باشد

چیزی در قعر ومیان در بسته گی جیبهایم

جایی که تاریکی خودش را

در یابنده بودن انگشتانم رشد می دهد

وصدای اشکالش به من می رسد

                                               (( چیزی باید باشد؟))

تکرار نشد- نمی دانم  شاید در بعدی که چگونه بیان بشود -

سرش را برمی گرداند که برگردد

                                                     -پابه پا شدم-

صدا ناگهان تکثیر می شود

لایه لایه (( چیزی باید باشد ؟))

در اطرافم موج می خورد

دستانم را بیرن می آورم

ومیان (( چیزی باید باشد؟)) ها را جستجو می کنم

سرها  به سمتم برمی گردند

وحجم خنده هاشان در رفت آمد بی رنگی میان دیدن

                                                                         ندیدن ام

                                                                 به استراحتی ناگهانی و شتابان می رسد

                                                                                                       -پابه پا شدم –

در اطرافم ساختمان ها با پنجره های فلزی

بسته مانده اند

من از بالهای بی جان پرنده ای در زمانی

                                                           – چرا جنبشی در من نیست؟- 

ورابطه ی دور انگشتانم با اوج گرفتن

نشانه نشده ام

چرخی می زنم

و روشنایی محو در ساعتی دور

-ساعتی که در اعماق جیب هایم عقربه ای نداشت –

به من خیره شده است

محوی گیر کرده به پیدا شدن

فرو رونده ای که ایستاده تا

این نابهنگامی که به شکل دو چشم خیره به من براق شده

تصویر لق نگاهی به سد کردن من در خودش بشود

                                                                               -پابه پاشدم -

هذیان من

زایش نا آرامی است

که از من تغذیه می کند

از زمان وچه چیزی باید باشد

آیا سایه اطرافم کلاغی نیست از نطفه ی چیزی که رنگ می شود؟

پابه پا می شوم

و از برادری

با کلماتش که ربوده ام پا فراتر می گذارم

دستهایم بیرون اند

نگاه خیره سرگردان  وهراسناک

پرنده ها عقربه ی درخت ها را ترک می کنند

ومن همچنان در حرکات دیوانه وار دست هایم

                                                                      چیزی نیافته ام

                                                                      چیزی که نمی دانم نمی دانم

                                                                        باید اما قدمی برداشته باشم    

                                                                         قدمی هراسان   و  ترسناک

                                                                         وآیا من

                                                                         در چیزی که نمی دانم باید باشد

                                                                                                                           سقوط نکرده ام ؟