در پیاده رو

تقدیم به خونم

به نام روشنایی

پیش از شروع شدن

روانه شدم برای جنگ

مانند سربازی برای نقطه ها

سرخطی ایستاده ام

به من بکوبید قلمتان را

جم خوردنی نیستم از جایتان

احساسم

ناکارماندن نوشتن است

در صدایی از بعد خودم

جنجالی با خودم دارم

در تنگنا شکل من

بی برگی سال است

می دانم پروانه از آب جوب سیر نمی شود

وعسل

طعم گل پژمرده ای در سایه نمی دهد

امکان من اینست که شما مرده باشید

در سطر بعد اما

آینده از آن شماست

من می خندم

حتی اگر در سرآبی ازآنچه باور نمی کنید ایستاده باشم

من خنده هستم

رگ های حیاتی من خوشبختند

جریان عاشقانه است

ومن خدایی هستم با امکان بخشایش

بخشیدمتان

حتی به سطرهای بعد هم بروید

ولجاجت بیودگی را

از تاری به پودی به تاری به پودی

کودکانتان اینگونه گرم می شوند

من بیرون سطرم

 بیرون ضرورتم

 با کلمه آمده ام

تا در سطری ناتمام ...

 

بهانه ای دارم

به نام روشنایی

                                                            (( برای باران))

بهانه ای دارم  

اما باشد برای خودم

 می خواهم از دوری بادست پر برگشته باشم

درست سالهاست

اینکه خودم را مشروط به سرکشیدن زندگی دیده ام

دلسوزی از شما و هرکسی و بالا آوردن از دیگری

-چندین هزار زنگ برای صدا –

من برای خودم صدای دیگری از روی دیوار به خانه همسایه می فرستم

به رنگ پیراهن کودکشان

به رنگ روز

به رنگ باران

زنی که آهسته زنبیلش را کنار پایش تکان می دهد

دلتنگ لکه های بی رنگ ابرهاست

درهم فرومی روند

دست زن توی جیب پالتوش نشسته

واولین قطره باران عریان در آغوش زمین فرو می رود

پنجره را می بندم

دلم سنگینی من را از روی خودش بالا می آورد

همیشه سقوط که که کردی نجاتت می دهند

این را به امضای تمام آدم ها یادگاری می برم

 باید به آنها پشت کرده رفت ؟

 واگر برگردی باز پشت به تواند؟

بی بهانه به خیابان می روم

روزهم

باران هم

انعکاس صدای بازی پیرامونم را حرکت می دهد

دست هام پر یادگاری هاست

اهرم سیفون درونم را کشیده ام

 تا درون خودم فرو بریزم

  1 بهمن 1386 امین علیزاده

 

بیرون

 

به نام روشنایی

 شعری برای فردا

- به فکر پسندیدن احساسی نیست که می آید-

 فردا اگر ساعتی هم از کسی نداشته باشد

 ودور مانده از خودش

 لانه ی پرنده ای در انتظار

 وتمام انعکاس نور ها - اگر بر روی شما نپاشد حتی –

 و این همه قدم قدم آرام 

          فرداها توی کودکی حتما

          با دویدن راه رفتن یاد گرفته

          نیمه شب

          چراغ اتاقت خاموش بشود

          یا خوابیده ای یا فرداست

          و درتو انگار هیچ چیز به بعد نمی رود

          زندگی همان ساعت که « ادامه دارد » را ادامه می دهد

          پر از رنگ چشم ها

          و به راه خودش است

          دست به جیب و بی هیچ تداخلی از درون تو

          سپاهی از خیابان پیروز از رویت عبور می کند

          وتنها غباری هست

          با مکثی کوتاه در

         زمانی برای استراحت.

 زمستان 86 امین علیزاده  

(( من در داستانها زندگی میکنم ،در رویاهای برجسته آدمها ،پیش از آنکه روز به خیابان برگردد.))

 

 به نام خدا

 

"شب نشین ها"

داستانی از مهناز دوستدار

دانشجوی سال آخر کارشناسی فیزیک و عضو انجمن داستان اداره ارشاد رشت

این سومین بار است که چراغ زرد می شود وشاید دهمین بار است که به سمت چپ خیابان نگاه می کنم . یک زانتیای نقره ای بین بقیه ماشین ها بیشتر به چشم می آیدو آرام آرام سرعتش را کم می کند تا پشت چراغ قرمز بایستد. آفتاب داغ ظهر فرق سرم را آتش می زند. گره ی روسری ام شل شده و حوصله سفت کردنش را ندارم. آن طرف خیابان اکبر دست به کمر ایستاده واز همین فاصله می توانم تشخیص بدهم که چقدر کلافه است. چراغ قرمز می شود ومن جمله ای را که از صبح توی سرم پیچیده زیر لب زمزمه می کنم :"دنیا چرا اینجوری می شه؟!"

 

تابلو

(( بکوشید تا از در تنگ داخل شوید ))

                                             انجیل لوقا- سوره 13 آیه 24

به نام روشنایی

 

یک خط ممتد               همه جنگل است توی تابلو

همه رنگ است در همه پرنده پریده ازصدا

                                           دهان من باز

                                           حرف هام در اشکال مبهمی برای خودم هم نگفته اند

                                           -هوا در من هست

جمبنده و سیال و همانطور خودش 

اتفاقی از سینه ام عبور نکرده

تابلو نشانش بدهد ابر

اهلی است –

دل تابلو    آن بالای درخت و این پائین من

               هرچقدر هم که نور نباشد.



صدا اگر باقی ماندنی داشته باشد، ترس است

نباید از همه چیز عبور کند

نه از تابلو با دهان باز من

روی پل رنگ ها شده موج

بی یک خط صدا

بیرون یا توی تابلو که بیرونم کرده

                                             از رنگش

ماتم گرفتم از این عریانی که بیرون می خواهد

رنگ های آخر در را سر پا کرده اند

بی سنگریزه ی این بیرون برای صدا کردن دری که معنایم کرده بود

 بیرونش یا هر کجا اگر عبورم را بخواهد

-         بیرونم اما –

این جا تمام شدن مرکب خود کار و هرجای تابلو  تمام شدن رنگ برای آب و تشنگی .

 



پیچیده در من

صورتکم در تابلو پشت کرده

پاهایم با من که فاصله را به خودم بر گردانم

آنجا آنطرف پشت تابلو

واینجا که هرچه دورتر می شوم هست 

تهاجمی از رنگ و چشمهام ، نزدیکتر ،زل زده به من

آن بالای مد و این پائین نقطه تنها جمله هام را تنگ کرده

-         چهار سمت تابلو را به هر طرف بیشتر

و می دانم در را برایم 

اگر باز بشود .

بیست و هشتمین روزهشتمین ماه هزارو سیصدو هشتاد و شش

رشت . مجتمع خاتم الانبیا،اتاق انجمن داستان ، امین علیزاده

 

آخرین داستان من ،داغ و تازه ویرایش شده

به نام روشنایی

 

 (( فردا صبح ))

(( کم کم داره سردتر میشه)) ، زن گفت و خودش را تا نزدیکی دیوار که بتواند به آن تکیه بزند روی کف دست و کفلش کشید عقب، روی سفره چند تا پیش دستی بود و مقداری نان و بشقاب ملامینی که کفش آب گوجه و چند پر خیار شور اضافه آمده بود مرد کنار سفره بی اینکه فاصله گرفته باشد دمرو درازکشیده بود  و به دیواری که پشت زن به آن بود نگاه می کرد گفت (( میدونی سپیده، دوست دارم اینطوری بنویسم که تو می گی اما )) هردو سرشان رابرگرداندند سمت  صدای در آهنی اتاق که با سنگ به آن می کوبیدند  زن سیگارش را روشن کرده بود مرد گفت (( برای منم)) ورفت  در را باز کردو همانطور که نیمه باز سعی می کرد نگهش دارد از لایش خزید بیرون...

تقدیم به مرگ ،زیرا به آرامی کودکی در درونمان بخواب رفته ،وبه همان آرامی بیدار می شود

 (( خون یاکاملا شخصی ))

گلوله های بعدی را بی حوصله شلیک کرد ،انگار شوکه شده

بود از خطا رفتن گلوله اش ،تا به خودش بیاید ،مهدی را کشیدم 

پشت تل خاک ، قمقمه اش خالی نبود، به ساعتم نگاه کردم

آنقدر صبح شده بود که عملیات به جایی رسیده باشد ، آدم که

جا بماند خیلی وقت برای طلف کردن یا هیچ وقت نرسیدن دارد

،سوزش دردناک پهلویم زیر پلکهایم راه می رود و سیاهی

نزدیکتر می شود ،مهدی همیشه آنجمله ام را که با تاریکی

شروع می شد دوست داشت ،انگار خندیدو گفت که ادامه

بدهم ،باقی آب را روی زخم پهلویم خالی کردم...

داستانی از نسرین موسی پور

بسمه تعالی

باران که می بارید اتفاق افتاد

به آرامش خودم فکر می کنم به همه سال های تنهاییم واینکه تو می گویی که دلت بچه نمی خواهد ،اما من می خواهم از تو بچه داشته باشم تا وقتی نگاهش می کنم بشود تو ، انگاری دوباره بچه شده باشی ،شبیه همان روزهایی که زیر باران بازی می کردیم،موهای خیس ات را می دادی پشت گوشت و صدایم مزدی ،من بدجنسی می کردم و می رفتم پشت درخت هزار ساله قایم می شدم تا حسابی خیس بشوی و موهای خیس ات را بدهی پشت گوشت و با آن یک لا پیراهن سفید که یک عالمه پروانه داشت بیفتی به چکه کردن،بعد من صدایت می زدم و می دویدی توی بغلم و همان جا می نشستیم

آنقدر ها هم آسوده نیستیم

به نام روشنایی

 

ما را بمباران نکنید

ما را بمباران نکنید

این ما نیستیم که لیوان هامان را با لیوان هامان عوض می کنیم

این ما نستیم که به صدای تکرار شونده آژیر های خطر فکر کنیم

ما را بمباران نکنید

                      - حتی بمباران هم دیگر نجاتمان نمی دهد -

ما فکر نمی کنیم که می توانیم یا نمی توانیم

همه به اندازه خودمان

 با سکه های خودمان صدقه داده ایم

و آرزو کرده ایم

 روز دیگری را هم

                       ببینیم

ما را بمباران نکنید

ما آنچنان خیابانی را تمام کرده ایم

تا با خیابانی دیگر شروع کنیم

ما آنچنان به زندگی شهری خو کرده ایم

که روستاهامان را هم

                           شهری کرده ایم

ما حتی در اوراق ادبیات قدیم تا جدید هم

چیزی به عنوان (( تو ))

                             پیدا نکرده ایم

ما را بمباران نکنید

ما در حال ترس از جانمان

                              به مقدسات هم قصم خورده ایم

ما را بمباران نکنید

و از اینکه قصم خورده ایم هم نتر سانید

ما حتی جای پارکمان را با هم عوض نمی کنیم

ما را بمباران نکنید

وبه این فکر نکنید

که بازی لبهامان از تعجب  بیهوده گی مردنمان

به شکل لبخندی از تصور شما

                                   صادر می شود

ما تهاجم قدم های خودمان هستیم

و می دانیم که تنها رفتن نجاتمان می دهد

ما انسجام چند حرف تکه پاره شده ایم

و در خودمان آنچنان به خودمان فرو رفته ایم

                                                 که از خودمان دیگر به بیرون پرتاب شدنی نیستیم

انشعابی که شما درما می خواهید

ربطی به پیوسته گی ما ندارد

ما حتی سفره های شاممان را هم به قائده پهن نمی کنیم

وبه قائده لبخندی

                    بیش از آنچیزی که اتنظار از ما می رود به کسی نمی زنیم

ما را بمباران نکنید

ما لباس هایی با جیب های به روز می پوشیم

تا تفکرات قدیممان در آنها جا نشود

وبه اندازه برای عصر خودمان زیادی باشیم

ما را زیادتر از این

 برای خودمان بزرگ نکنید

ما حتی به نابود شدن برای بزرگ جلوه کردنمان هم فکر نمی کنیم

ما را بمباران نکنید

تا بتوانیم خودمان را به حکم اوراق های قرضه

به بانک های شما بسپاریم

تا نجاتمان را از حساب خودمان

                                            به حساب خودمان واریز کنید

ما اسیر چیزی که باید باشیم نیستیم

وآنچنان

به خودمان هم فکر نمی کنیم

چند ساعت دیگر  بمباران دیگری

                                         شروع می شود

                                         وشما حتی در پس ابر ها هم

                                          با هواپیماها

                                          یا موشک های زمین به زمین

                                          یا هوا به زمین

                                          یا هوا به هوا

                                          یا هوای شما

                                          یا هوای ما                            

                                           چه کسی می تواند هوا ها را بدزدد

                                          و چه کسی آن ها را از آن ها نجات بدهد

                                          - آیا من تقسیم بی مجادله خودم

                                           برخودم نیستم ؟-

ما را بمباران نکنید

ترفندی  بیش از اینکه صدایی از میان صدای ما بلند بشود

و یا اینکه صدایی از میان شما

                                        برصدای ما غلبه کند

                                        حتی بیش از اینکه در حال حرف زدنیم

                                       از هراسمان کم نمی کند

                                       ما را بمباران نکنید

                              

                                                                        دی ماه 85 رشت

 

برای میلاد پشتیوان

به نام روشنایی

 

((سفر با سال ما تمام می شود))

با زنگی که شنیده ایم

صدایی بی برگشت

چه ترانه ای را

چه کسی می خواند که سفرش را به پایان رسانده

                                                                 واز اعماقش

                                                                 مانند نوری در تاریکی دورمی شود

                                                                  شاید ترانه ی برای دوستی در دور

صدای رفتن آغاز آنها می شود

ردیف به ردیف

چه چیزی را زمزمه می کنند؟

آنها را در لحظه ی خندانی به پایان می رسانم

 صف کشیده اند

 دارند ادامه اشان را از یکی بودن نجات می دهند     

وقطار در امتداد یکی نبودن ریلی به ایستگاه می رسد

من انکار می کنم

پیرامونم قدمی از من نیست

از انگار خودش متراکم است

تراکمی از سایه ها و سد شدن ها

با چه کسی از انتظار م حرف می زنم – کسی که به انتظار من نیست ؟-

چشمانم را می بندم و ایستگاه توده می شود

توده ای که در حد میان تمام شدن و

                                                      امکان

                                                      ورم کرده.

این شکل

حمایت من از تداومی که نخواهم داشت نیست

تنها دارم از تمایل دوری حرف می زنم

صدا ها درمن به سوت قطار می رسند

قطاری در ساعت من بی سوزنبانی پیر از سفر عقب افتاده

برای دوباره نفس تازه می کند

پا ها یکی یکی قدم زدن می شوند

سوزنبان سوار شده

-  مسیر جدیدی نیست-

و صدای سوت در دوری باز از رسیدن ما فریاد می زند (( سفر با سال ما تمام می شود ))